چشم اهو را سواد خویش سرمشق رمست

هر دو عالم در غبار وهم توفان می کند

از گهر تا موج ، هرجا واشکافی بی نمست

سایه خود درس وحشت داده مجنون تو را

گر حیا گیرد هوس آیینه دار آبرو است

چون هوا از هرزه گردی منفعل شد، شبنمست

گرچه پیرم فارغ از انداز شوخی نیستم