آتش این کاروانها جمله بر جان منست

ذوق عشرت می دهد اجزای جمعیت به باد

گر به دلتنگی بسازد غنچه ماگلشنست

هرکه رفت از خود به داغی تازه ام ممتازکرد

جنبشم از جا برد مشکل که همچون بیستون

پای خواب آلود من سنگ گران در دامنست

پیش پای خویش از غفلت نمی بینم چو شمع