پیش پای خویش از غفلت نمی بینم چو شمع

آتش این کاروانها جمله بر جان منست

جنبشم از جا برد مشکل که همچون بیستون

پای خواب آلود من سنگ گران در دامنست

گرچه برم عالم ازفیض ناگاهم روشنست

بی ریاضت ره به چشم خلق نتوان یافتن

دانه بعد از آردگشتن قابل پرویزنست