دانه بعد از آردگشتن قابل پرویزنست

پیش پای خویش از غفلت نمی بینم چو شمع

گرچه برم عالم ازفیض ناگاهم روشنست

بی ریاضت ره به چشم خلق نتوان یافتن

سوختم صدرنگ تا یک داغ راحت دیده ام

پیکر افسرده ام خاکستر صد گلخنست

همچنان کز شیر باشد پرورش اطفال را