پیکر افسرده ام خاکستر صد گلخنست

بی ریاضت ره به چشم خلق نتوان یافتن

دانه بعد از آردگشتن قابل پرویزنست

سوختم صدرنگ تا یک داغ راحت دیده ام

همچنان کز شیر باشد پرورش اطفال را

شعله ها در پنبه داغ دلم پروردنست

اشک مجنونم زبان درد من فهمیدنی ست