شعله ها در پنبه داغ دلم پروردنست

سوختم صدرنگ تا یک داغ راحت دیده ام

پیکر افسرده ام خاکستر صد گلخنست

همچنان کز شیر باشد پرورش اطفال را

اشک مجنونم زبان درد من فهمیدنی ست

در چکیدنها مژه تا دامنم یک شیونست

مهر عشق از روی دلهاگر براندازد نقاب