پای خواب آلود من سنگ گران در دامنست

هرکه رفت از خود به داغی تازه ام ممتازکرد

آتش این کاروانها جمله بر جان منست

جنبشم از جا برد مشکل که همچون بیستون

پیش پای خویش از غفلت نمی بینم چو شمع

گرچه برم عالم ازفیض ناگاهم روشنست

بی ریاضت ره به چشم خلق نتوان یافتن