خار قدم چو شمع به مژگان کشیدنست

حیرت دلیل آینه هیچکس مباد

اشک گهر زیان زده ناچکیدنست

در وادیی که دوش ادب محمل وفاست

از دقت ادبکده عجز نگذری

اینجا چو سایه پای به دامن کشیدنست

تاکی صفا ز نقش توچیند غبار زنگ