تاکی صفا ز نقش توچیند غبار زنگ

خار قدم چو شمع به مژگان کشیدنست

از دقت ادبکده عجز نگذری

اینجا چو سایه پای به دامن کشیدنست

خود را مبین اگر هوس آیینه دیدنست

در عالمی دکه شش جهتش گرد وحشت است

دامن نچیدن تو چه هنگامه چیدنست