اینجا چو سایه پای به دامن کشیدنست

در وادیی که دوش ادب محمل وفاست

خار قدم چو شمع به مژگان کشیدنست

از دقت ادبکده عجز نگذری

تاکی صفا ز نقش توچیند غبار زنگ

خود را مبین اگر هوس آیینه دیدنست

در عالمی دکه شش جهتش گرد وحشت است