عنقا صفت به قاف قناعت خزیدنست

بر هرچه دیده واکنی از خویش رفته گیر

افسانه وار دیدن عالم شنیدنست

تا حرص آب و دانه به دامت نیفکند

گر بوالهوس به بزم خموشان نفش کشد

همچون خروس بی محلش سر بریدنست

امشب ز بس که هرزه زبانست شمع آه