موچوبالد پشم باشد پشم چون بالید موست

در دلش میل جفا نقش است بر لوح نگین

درلبش حرف وفا بیرون طبع غنچه بوست

خلق گردان یک سرتسلیم ، کو فقر و چه جاه

خواه دا غ حیرت خود، خواه محو رنگ غیر

دیده ما هرچه هست آیینه دیدار اوست

در خرابات حقیقت هیچ کار افتاده ایم