آه از رهروکه مژگان جاده و فرسنگ اوست

جذبه عشقت شرار از سنگ می آرد برون

من به این وحشت گر از خود برنیایم ننگ اوست

عمرها شد حیرت ازخویشم به جایی می برد

حسن ازننگ طرف با جلوه نپسندید صلح

خلوت آیینه ما عرصه گاه جنگ اوست

بر دلم افسون بی دردی مخوان ای عافیت