حسن ازننگ طرف با جلوه نپسندید صلح

من به این وحشت گر از خود برنیایم ننگ اوست

عمرها شد حیرت ازخویشم به جایی می برد

آه از رهروکه مژگان جاده و فرسنگ اوست

خلوت آیینه ما عرصه گاه جنگ اوست

بر دلم افسون بی دردی مخوان ای عافیت

شیشه ای دارم که یاد ناشکستن سنگ اوست