خلوت آیینه ما عرصه گاه جنگ اوست

عمرها شد حیرت ازخویشم به جایی می برد

آه از رهروکه مژگان جاده و فرسنگ اوست

حسن ازننگ طرف با جلوه نپسندید صلح

بر دلم افسون بی دردی مخوان ای عافیت

شیشه ای دارم که یاد ناشکستن سنگ اوست

کیست زین گلشن به رنگ وبوی معنی وارسد