تا ذره ای که می رمد از خود نگاه اوست

عالم طلسم وحشت چشم سیاه اوست

ماییم و پاسبانی خلوت سرای چشم

بیرون رو، ای نگاه ! که این خوابگاه اوست

شبنم به نیم چشم زدن جوهر هواست