شبنم به نیم چشم زدن جوهر هواست

تا ذره ای که می رمد از خود نگاه اوست

ماییم و پاسبانی خلوت سرای چشم

بیرون رو، ای نگاه ! که این خوابگاه اوست

آزاده بیدلی که همان اشک آه اوست

بیتاب عشق اگر همه ریگ روان شود

تا سر بجاست آبله پا به راه اوست