آزاده بیدلی که همان اشک آه اوست

ماییم و پاسبانی خلوت سرای چشم

بیرون رو، ای نگاه ! که این خوابگاه اوست

شبنم به نیم چشم زدن جوهر هواست

بیتاب عشق اگر همه ریگ روان شود

تا سر بجاست آبله پا به راه اوست

از آه و ناله، دل به غلط پی نمی برد