بیتاب عشق اگر همه ریگ روان شود

بیرون رو، ای نگاه ! که این خوابگاه اوست

شبنم به نیم چشم زدن جوهر هواست

آزاده بیدلی که همان اشک آه اوست

تا سر بجاست آبله پا به راه اوست

از آه و ناله، دل به غلط پی نمی برد

زین دشت هرچه گرد برآرد سپاه اوست