بیرون رو، ای نگاه ! که این خوابگاه اوست

عالم طلسم وحشت چشم سیاه اوست

تا ذره ای که می رمد از خود نگاه اوست

ماییم و پاسبانی خلوت سرای چشم

شبنم به نیم چشم زدن جوهر هواست

آزاده بیدلی که همان اشک آه اوست

بیتاب عشق اگر همه ریگ روان شود