زنگی ست آنکه آینه روز سیاه اوست

اقبال خاکسار محبت ز بس رساست

گرد شکسته نیز درتن ره کلاه اوست

ای بی خبر ز صافدلان احتراز چیست

تا راه عافیت سپری ، مشق عجزکن

آتش همان شکستن رنگش پناه اوست

از ریشه کاری دل وحشت ثمر مپرس