هرجا، ز خود برآمده ای هست ، آه اوست

تا راه عافیت سپری ، مشق عجزکن

آتش همان شکستن رنگش پناه اوست

از ریشه کاری دل وحشت ثمر مپرس

زان دم که مه به نسبت رویت مقابل است

باریکی هلال لب عذرخواه اوست

مشکل که دل شکیبد از آیینه داریش