زان دم که مه به نسبت رویت مقابل است

آتش همان شکستن رنگش پناه اوست

از ریشه کاری دل وحشت ثمر مپرس

هرجا، ز خود برآمده ای هست ، آه اوست

باریکی هلال لب عذرخواه اوست

مشکل که دل شکیبد از آیینه داریش

خورشید هم ز هاله پرستان ماه اوست