هستی ست خدنگی که ز هرکیش گذشته ست

در هیچ مکان رام تسلی نتوان شد

زین بادیه خلقی به دل ریش گذشته ست

گر راهروی براثر اشک قدم زن

شاید ز عدم گل کند آثار سراغی

ز دشت غبار همه کس پیش گذشته ست

هر اشک که گل کرد ز ما و تو به راهی ست