ز دشت غبار همه کس پیش گذشته ست

گر راهروی براثر اشک قدم زن

هستی ست خدنگی که ز هرکیش گذشته ست

شاید ز عدم گل کند آثار سراغی

هر اشک که گل کرد ز ما و تو به راهی ست

این آبله ها بر سر یک نیش گذشته ست

روز دو دگر نیز به کلفت سپری گیر