هر اشک که گل کرد ز ما و تو به راهی ست

هستی ست خدنگی که ز هرکیش گذشته ست

شاید ز عدم گل کند آثار سراغی

ز دشت غبار همه کس پیش گذشته ست

این آبله ها بر سر یک نیش گذشته ست

روز دو دگر نیز به کلفت سپری گیر

زین پیش هم اوقاف به تشویش گذشته ست