قفس شکسته به آرایش پر افتاده ست

به غیر چوب زمینگیری از خران نرود

عصاکجاست که واعظ ز منبر افتاده ست

نرفت شغل گرفتاری از طبیعت خلق

کسی به منع خودآرایی ات ندارد کار

بیا که خانه آیینه بی در افتاده ست

سرشک آینه نگذاشت در مقابل آه