سرشک آینه نگذاشت در مقابل آه

قفس شکسته به آرایش پر افتاده ست

کسی به منع خودآرایی ات ندارد کار

بیا که خانه آیینه بی در افتاده ست

ز بی نمی چقدر چشم ما تر افتاده ست

به عافیت چه خیال است طرف بسش ما

مریض عشق چوآتش به بسترافتاده ست