مریض عشق چوآتش به بسترافتاده ست

سرشک آینه نگذاشت در مقابل آه

ز بی نمی چقدر چشم ما تر افتاده ست

به عافیت چه خیال است طرف بسش ما

فسانه دل جمع از چه عالم افسون بود

محیط در عرق سعی گوهر افتاده ست

توهم به حیرت ازبن بزم صلح کن بیدل