به عافیت چه خیال است طرف بسش ما

بیا که خانه آیینه بی در افتاده ست

سرشک آینه نگذاشت در مقابل آه

ز بی نمی چقدر چشم ما تر افتاده ست

مریض عشق چوآتش به بسترافتاده ست

فسانه دل جمع از چه عالم افسون بود

محیط در عرق سعی گوهر افتاده ست