ز بی نمی چقدر چشم ما تر افتاده ست

کسی به منع خودآرایی ات ندارد کار

بیا که خانه آیینه بی در افتاده ست

سرشک آینه نگذاشت در مقابل آه

به عافیت چه خیال است طرف بسش ما

مریض عشق چوآتش به بسترافتاده ست

فسانه دل جمع از چه عالم افسون بود