فسانه دل جمع از چه عالم افسون بود

ز بی نمی چقدر چشم ما تر افتاده ست

به عافیت چه خیال است طرف بسش ما

مریض عشق چوآتش به بسترافتاده ست

محیط در عرق سعی گوهر افتاده ست

توهم به حیرت ازبن بزم صلح کن بیدل

جنون حسن به آیینه ها درافتاده ست