کسی به منع خودآرایی ات ندارد کار

عصاکجاست که واعظ ز منبر افتاده ست

نرفت شغل گرفتاری از طبیعت خلق

قفس شکسته به آرایش پر افتاده ست

بیا که خانه آیینه بی در افتاده ست

سرشک آینه نگذاشت در مقابل آه

ز بی نمی چقدر چشم ما تر افتاده ست