زندگی خرمن ما را چه کم ازبرق فناست

کزخم زلف به راه تو شب تاری هست

اشک گل شکند از جنبش مژگان ترم

غنچه ام درگرو سرزنش خاری هست

رنگ گل هم به چمن آتش همواری هست

جای پرواز ز خود رفته فغانی داریم

بال اگر نیست ندامت زده منقاری هست