بحر موزونی ز طبعم باز توفان می کند

از کمان طوق قمری سرو تیر جسته ای ست

نخلبند گلشنم یارب خیال روی کیست

هر نگه امشب به چشمم رشته گلدسته ای ست

هر نفس بر لب چو موجم مصرع برجسته ای ا ست

بوی گل را التفات غنچه زندان است و بس

خون خورد در گوشه گیری هر کجا وابسته ای ست