خون خورد در گوشه گیری هر کجا وابسته ای ست

بحر موزونی ز طبعم باز توفان می کند

هر نفس بر لب چو موجم مصرع برجسته ای ا ست

بوی گل را التفات غنچه زندان است و بس

بسکه وحشت محمل عیش بهاران می کشد

رنگ هم چون بو غبار بر زمین ننشسته ای ست

بی بلایی نیست از هرجا تراود بوی درد