در نقاب پردهء این سازها دلخسته ای ست

بسکه وحشت محمل عیش بهاران می کشد

رنگ هم چون بو غبار بر زمین ننشسته ای ست

بی بلایی نیست از هرجا تراود بوی درد

ماجرای دل به اظهار دگر محتاج نیست

گوش اگر باشد نفس هم ناله آهسته ای ست

دردمندی لازم دست تهی افتاده است