عشق می خنددکه اینجا رفتن ازخود محملی ست

مقصد آرام است ای کوشش مکن آزار ما

بی دماغان طلب را جاده هم سر منزلی ست

عقل را در ضبط مجنون آب می گردد نفس

از هجوم جلوه آخر بر در حیرت زدیم

حسن چون توفان کند آیینه گشتن ساحلی ست

قدردان بحرگوهرخیز غواص است بس