جز به مهتابم به هرجا می نشانی مرهمی ست

حاصل اشغال محفل دوش پرسیدم ز شمع

گفت : افزونی نفس می سوزد و قسمت کمی ست

سوختن منت گذار چاره فرمایان مباد

با دو عالم آشنا ظلم است بی کس زیستن

پیش ازین هستی غناها داشت اکنون مبرمی ست

آتشی کوکز چراغ خامشم گیرد خبر