با دو عالم آشنا ظلم است بی کس زیستن

گفت : افزونی نفس می سوزد و قسمت کمی ست

سوختن منت گذار چاره فرمایان مباد

جز به مهتابم به هرجا می نشانی مرهمی ست

پیش ازین هستی غناها داشت اکنون مبرمی ست

آتشی کوکز چراغ خامشم گیرد خبر

خامسوز داغ دل را سوختن هم مرهمی ست