آتشی کوکز چراغ خامشم گیرد خبر

جز به مهتابم به هرجا می نشانی مرهمی ست

با دو عالم آشنا ظلم است بی کس زیستن

پیش ازین هستی غناها داشت اکنون مبرمی ست

خامسوز داغ دل را سوختن هم مرهمی ست

جز به هم چیدن کسی را با تصرف کارنیست

گندم انبار است هر سو لیک قحط آدمی ست