جز به هم چیدن کسی را با تصرف کارنیست

پیش ازین هستی غناها داشت اکنون مبرمی ست

آتشی کوکز چراغ خامشم گیرد خبر

خامسوز داغ دل را سوختن هم مرهمی ست

گندم انبار است هر سو لیک قحط آدمی ست

خلق در موت و حیات از صوف و اطلس تاکفن

هرچه پوشد زین سیاهی و سفیدی ماتمی ست