هرچه پوشد زین سیاهی و سفیدی ماتمی ست

جز به هم چیدن کسی را با تصرف کارنیست

گندم انبار است هر سو لیک قحط آدمی ست

خلق در موت و حیات از صوف و اطلس تاکفن

تا ابدکوک است بیدل نغمه ساز جهان

اوج اقبال و حضیض فقر زیری و بمی ست