گندم انبار است هر سو لیک قحط آدمی ست

آتشی کوکز چراغ خامشم گیرد خبر

خامسوز داغ دل را سوختن هم مرهمی ست

جز به هم چیدن کسی را با تصرف کارنیست

خلق در موت و حیات از صوف و اطلس تاکفن

هرچه پوشد زین سیاهی و سفیدی ماتمی ست

تا ابدکوک است بیدل نغمه ساز جهان