حریرکارگه وهم را چه تار و چه پود

به هوش باش که امروز رفت وفردا نیست

به نامیدی ما، رحمی ، ای دلیل فنا!

که آشیان هوسیم ودرین چمن جا نیست

قماش ما ز لطافت تمیزفرسا نیست

تو جلوه سازکن و مدعای دل دریاب

زبان حیرت آیینه بی تقاضا نیست