طاث همه را در دم شمشیر نشانده ست

خلقی ست درین خانه برون در و در نیست

وهم آینه خلق به زنگارگرفته ست

گر چشم گشایی مژه ات پیش نظر نیست

تا سینه درین معرکه باقیست سپر نیست

با لعل بتان سهل مدان دعوی یاقوت

کم نیست دم لاف همان را که جگر نیست