تا سینه درین معرکه باقیست سپر نیست

وهم آینه خلق به زنگارگرفته ست

گر چشم گشایی مژه ات پیش نظر نیست

طاث همه را در دم شمشیر نشانده ست

با لعل بتان سهل مدان دعوی یاقوت

کم نیست دم لاف همان را که جگر نیست

تشویش تردد مکش از فکر میانش