دیده هرگه مژه آورد به هم عالم نیست

گر جهان ناز بر اسباب فزونی دارد

بهر سامان کمی ذره ما هم کم نیست

اینقدر وهم ز آغوش نگه می بالد

چشم بر موج خطت دوختن از ساده دلی ست

رشته های رگ گل راگره شبنم نیست

عدم سایه ز خورشید معین گردید