عالم حیرت ما آینه همواری ست

اندکی تاب ده این رشته اگر محکم نیست

سهل مشمر سخن سرد به روشن گهران

که نفس بر رخ آیینه ز سیلی کم نیست

ساز این پرده تماشاگه زیر و بم نیست

محو گلزار تو را جرات پرواز کجاست

بال ما ریخت به جایی که تپیدن هم نیست