ساز این پرده تماشاگه زیر و بم نیست

سهل مشمر سخن سرد به روشن گهران

که نفس بر رخ آیینه ز سیلی کم نیست

عالم حیرت ما آینه همواری ست

محو گلزار تو را جرات پرواز کجاست

بال ما ریخت به جایی که تپیدن هم نیست

به تمیز است غرض ورنه به کیش همت